De prisma's die in de meeste standaard retroreflectoren worden gebruikt, hebben de vorm van de hoek van een kubus en bestaan uit drie zijden. Dit prismadesign wordt vaak aangeduid als een 'cube corner' of 'corner cube'.

Licht buigt wanneer het van de ene optische dichtheid naar een andere overgaat. Wanneer licht van een hogere naar een lagere dichtheid gaat, zoals van een polymeer naar lucht, kan het bij de juiste invalshoek zó sterk worden afgebogen dat het niet meer kan uittreden. Dit verschijnsel staat bekend als totale interne reflectie.

In een cube-cornerprisma kan de hoek tussen elk paar zijden zeer nauwkeurig worden bepaald op basis van de gewenste prestaties en het gebruikte materiaal. Wanneer licht een zijde raakt, wordt het gereflecteerd naar een andere zijde en vervolgens naar nog een andere, totdat het 180° is omgebogen en terugkeert naar de lichtbron.

In tegenstelling tot glasparels, die bij het dicht op elkaar plaatsen openingen laten, kunnen prisma's in een aaneengesloten patroon worden gerangschikt, wat de algehele efficiëntie verhoogt. Totale interne reflectie is een efficiëntere manier om licht te reflecteren, omdat er zeer weinig energie verloren gaat door absorptie of verstrooiing.

De beperking van prisma's is dat het licht elke zijde binnen een bepaald hoekbereik moet raken. Licht dat buiten dit bereik valt, wordt grotendeels doorgelaten en gaat daarmee verloren. Bovendien kunnen de buitenste hoeken van bepaalde prisma's het licht niet altijd drie keer reflecteren, waardoor het licht niet terugkeert naar de bron.

Tot slot zorgen prisma's door hun asymmetrische vorm niet voor een even uniform uiterlijk bij verschillende kijkhoeken als glasparels. Over het algemeen zijn prismatische producten echter aanzienlijk efficiënter in retroreflectie, wat betekent dat een groter deel van het invallende licht kan worden teruggestuurd naar de lichtbron.